Ludwik Lachowicz

Ludwik Lachowicz - lekarz, chirurg, uczestnik powstania listopadowego

Urodził się 21 maja 1811 r. w Wilnie. Był synem Ludwika, kapitana wojska polskiego. Ukończył gimnazjum w Wilnie. Studia medyczne rozpoczął w 1830 r. na Uniwersytecie Wileńskim. Wziął udział w powstaniu listopadowym, ale szczęśliwie uniknął zesłania. Dalsze studia medyczne kontynuował w Akademii Medyko-Chirurgicznej w Wilnie, którą ukańczył w 1835 r. W 1837 r. uzyskał stopień medyka-chirurga. Po studiach kilka lat był lekarzem wojskowym i przez 14 lat-ordynatorem w szpitalu wojskowym na Antokolu w Wilnie. A także lekarzem naczelnym w szpitalu żydowskim. W 1852 r. został naczelnym lek. Szpitala Sawicz, od 1865 r. był operatorem Zarządu Lekarskiego w Wilnie, od 1870 r. pomocnikiem inspektora guberlnianego i od 1872 r. członkiem konsultantem Najwyższej Rady Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w Petersburgu. Jako chirurg był znany na całej Litwie, dokonał tysięcy operacji. Był lekarzem nowatorem. W 1836 r. zbudował stół operacyjny własnego pomysłu, który został zaaprobowany i wprowadzony w użycie. W 1847 r. pierwszy na Litwie zastosował eter jako środek znieczulający. Był rzeczywistym członkiem Towarzystwa Lekarskiego Wileńskiego. Nie pozostawił potomstwa, toteż cały swój majątek przekazał na cele publiczne, z tego 1000 rubli rocznie na stypendia dla studentów medycyny Polaków. Zmarł 23 maja 1880 r. Pochowany na Rossie.

Rossa 2016